Het moeilijkste aan schrijven is een onderwerp vinden. Soms heb je geluk, je lief heeft je zojuist gedumpt, je grootmoeder is overleden of je heb iets ongelofelijks meegemaakt dat je door wat feiten om te draaien in een mooi verhaal kan gieten. Maar als je jezelf verveelt heb je het privilege niet. Het vinden van een onderwerp waarover je kunt zeveren wordt steeds moeilijker en moeilijker. Je botst van de ene writer's block op de andere, woorden worden verkracht om toch maar iets zinnigs op papier te krijgen en vooral, je verliest de draad van je eigen verhaal.

Op een gegeven moment kom je op een bepaald punt dat je zelf niet meer weet wat je juist allemaal aan het vertellen, verkondigen of neerpennen was. Je sprong van de hak op de tak en kwam uiteindelijk aan de andere kant van de wereld uit. Je hoofdpersonage is van geslacht veranderd, de kreupelen kunnen weer lopen en de dieren praten. Je paradijs, hel of ander hersenspinsel is veranderd in iets dat je zelf niet meer herkent. Gisteren leek wel vandaag en de voltooid verleden tijd kroop langzamerhand in een klein donker hoekje waar het vergezeld wordt van al dat speelgoed dat je ooit van Sinterklaas hebt gekregen en nu een nieuwe thuis zou kunnen vinden bij een kansarm gezin, maar jouw vergetelheid en onverschilligheid staan daarvoor in de weg.

Hoe je het verlies van je verhaallijn kan tegenhouden is geen vraag die je aan mij moet stellen. De verloren zonen uit mijn geest kan ik al lang niet meer op twee handen tellen. Meestal konden die zonen uitgroeien tot prachtige mannen van verhalen, maar mijn vreemde brein slaagde er keer op keer in om die zonen om te vormen tot dochters die op zich weer transformeren in pasgeboren baby’s of andere moeraswezens.

Nu vraag je jezelf al af waarom je weer deze zever aan het lezen bent. Waarom kan hij niet gewoon eens vertellen over zijn maandelijkse avonturenreisjes naar Mars, het Amazonewoud of een nog niet ontdekte wereld bevolkt door robots? Wel, ik kan misschien een verhaal beginnen vertellen over hoe een paar jongemannen een niet-Ierse getatoeëerde serveerster van de plaatselijke Irish pub trachten te versieren, maar in vijfenzeventig percent van de keren dat ik het magnifieke verhaal probeer neer te pennen of voorbrengen in een andere vorm van communicatie, zal ik eindigen bij bijvoorbeeld mijn eerste vuistgevecht in de lagere school tegen het dikkerdje met het IQ dat nooit in de buurt kwam van dat van een grijze bosmuis. Laten we illustreren in de woorden van een groot komiek. “De rapen zijn gaar, ik bedoel geen echte rapen maar spreekwoordelijk rapen. Als je zo iets flikte had je de poppen aan het dansen. Nu ja, geen echte poppen, dat zijn weer spreekwoordelijke poppen. Die rapen en die poppen zijn van hetzelfde laken een pak. Geen echt pak. Wie maakt er een pak van lakens. Zal ik het je zeggen de Ku Klux Klan. Nee, die worden er met hun haren bijgesleept, hun spreekwoordelijke haren ...”

Kijk hier heb je weer zo een moment, een moment waarop je niet meer weet hoe je verder gaat. En toch je hebt een doel in ogen, maar om de een of ander onverklaarbare manier staat er plots een muur bodybuilders – met hun stevig opgespannen sixpack en borstspieren dansend op de nieuwe plaat van Tiësto en co – die je weg blokkeert. Ze verplichten je om weg te kijken en een andere weg te vinden. Een dergelijke weg wordt maar bitter weinig bereikt. Meestal kom je negenhonderdduizend kilometer en vijf landsgrenzen verwijdert van je doel terecht. Daar herlees je het hele verhaal opnieuw om tot de constatering te komen dat die verdomde rijstwafel vretende spierbundels je weer eens hebben dwarsgelegen.

Er is natuurlijk een manier om een verhaal te vertellen op zo een manier dat je nooit in Timboektoe uitkomt in plaats van het einde van je verhaal. Die manier is echter iets wat de gemiddelde weldenkende Europeaan met ietwat fantasie en empathie niet graag aanhoort. Het is de opsomming van feiten, data en andere geschiedenislessen die elke mens in zijn studententijd verfoeide, haatte en zelfs op plaatsen waar het zonlicht nooit scheen bij de leerkracht vooraan het klaslokaal wenste. Dat is de manier waarop iedereen een verhaal kan voortbrengen. Maar wat is daar nu leuk aan. Een individu wil spanning, romantiek, verbloemingen, verdraaiingen van de werkelijkheid enz. Emoties die vaak leiden en lijden tot plaatsen waar je nooit wou uitkomen.

Het is nochtans zeer goed mogelijk om steeds uit te komen waar je wilt, hand in hand met die emoties. Kijk maar naar schrijvers als Pieter Aspe, David Gemmel en Stephen King, zij schrijven boeken gevuld met emotie, drama en een plot aan de lopende band. Ik durf er mijn spaarcentjes op verwedden dat zij zich niet plots bevinden in de achtertuin van Marrietje om de hoek, een pannenkoek te eten overstrooit met kandijsuiker en vergezeld van een lekkere bol zelfgemaakte vanille-ijs. Zij hebben het middel om die muur te doorbreken, het middel om de bodybuilders om te toveren in kleine lieve elfjes die je de weg wijzen. Zij hebben iets wat ik wil. Neen, ik bedoel niet talent.

Dus heden hier vandaag, nu wij allemaal tezamen zijn zweer ik plechtig met jullie als getuigen dat ik ook ooit dat middel zal vinden om voorbij die momenten van niet weten wat te doen te geraken en zo op mijn oorspronkelijke bestemming te arriveren. Desnoods neem ik morgen mijn fiets, mijn laptop en wat eten bijeen en vertrek ik op een lange tocht om Stephen King, al dan niet onder bedreiging van een of ander puntig voorwerp of vuurwapen, te overtuigen mij dat middel te overhandigen.

Met vriendelijke groeten, Stijn.