Dit is nu al de derde brief die ik jullie zend. Velen zullen de moeite zelfs niet gedaan hebben om mijn vorige ook maar eens te bekijken. Wel, ik geef ze gelijk. Die ondingen van mijn rechterhand stonden toch enkel maar vol geklaag en gezaag over situaties, ervaringen of weet ik veel wat voor calvarietochten ik daar uitvoerig heb in verkracht.Ik bereik nu binnenkort de gezegende leeftijd van negentien, het wordt nu eens echt tijd dat ik mij ga bezighouden met meer serieuzere dingen. Normaal doen!

Het is vorige week begonnen. Ik had toen een normale dag op een normaal uur met andere normale wezens die deze planeet bevolken - noem ze hoe je wilt.

…

Ach, kut met balletjes, vergeet het. Ik weet dat jullie nu allemaal al twee weken zitten te hunkeren naar een nieuw schepsel gecreëerd door yours truly, maar ik moet u teleurstellen. Zoals u wellicht terecht heeft opgemerkt zat ik wederom te brouwen op een pracht van een brief. Echter kwam ik al snel tot de conclusie dat ik die volslagen onzin nooit op papier kon neerpennen. Ik kan nooit ofte nimmer normaal doen, laat staan er over schrijven! Normaal doen, gewoonweg zever in pakskes. Noem mij een genie, acteur, regisseur, schrijver of gelijk wat voor kunstenaar, redenaar of wetenschapper die je kunt bestempelen als doorsnee, normaal, net als iedereen anders.

Ik geef toe, ik ben raar en verdomd er trots op. Het zijn namelijk de abnormalen, de bijzondere gevallen, de unieken die onsterfelijk worden door verhalen, herinneringen, kunstwerken, ontdekkingen, meesterwerken … Een normaal mens is gedoemd om te sterven zonder enige vorm van herkenning door de eeuwen heen. Ik geef toe, ik wil onsterfelijk worden.

Ik roep dus op aan al mijn medevreemden, -raren en -abnormalen: verander niet! Blijf jezelf trouw. Wie het langst in het collectieve geheugen staat gegrift!

Met vriendelijke groeten, Stijn.