Voor de brief van deze maand zat ik te rommelen bij ons op zolder. Schatten van her en der zijn er te vinden. In mijn zoektocht naar een geschikt onderwerp kwam ik kruiken uit de Kalahari tegen, ooit nog gebruikt door echte San; de Rechtvaardige Rechters, geen kopie; de legerhelm van overgrootvader, nog gedragen tijdens de Eerste Wereldoorlog; schetsen van Leonardo Da Vinci, die voor zijn Mona Lisa; en nog zoveel meer. Meer geen van die schatten dragen een echt verhaal met zich mee. Plost zag ik het daar voor mij. Tussen een Mingvaas, gedoneerd door de keizerlijke familie zelf aan mijn overover…grootouders, en de Louis XV tweezit, waar Zijne Hoogheid zelf nog een passionele nacht in beleefde. Het object dat het verhaal draagt dat deze brief zal vullen. Een bolhoed.

Het begon allemaal op een prachtige zomeravond. Ik besloot om nog even te profiteren van de laatste zonnestralen van de dag om een gezonde wandeling te maken door het landelijke Eeklo. De velden verlicht in een gloed van warme kleuren. Vooral gevormd door de grote hoeveelheid luchtvervuiling, maar zelf dat was geen smet op de prachtige avond.

Op een gegeven moment kwam ik voorbij een groen veld. Een veld met zomergroen gras tot boven de knieën. Om de een of andere manier riep het veld tot mij. Met een zelfverzekerde tred liep ik richting het veld. Ik werd steeds verder en verder de verleiding ingetrokken. Onder het prikkeldraad, over het stenen brugje, door de heg, een heel klein bosje in. Daar volgde ik een smal droog boswegje.

Het pad was al een hele tijd niet meer gebruikt. Hier en daar was het bos alweer zijn plaats aan het veroveren. Varens streelden mijn voeten. Plots uit het niets kwam een gebroken tak. Die haalde direct zijn scherpste kantje boven. Een lelijke streep bloed op mijn rechterbeen was zijn handtekening. Toen ik stopte om mijn versgewonnen litteken te bewonderen zag ik plots het bos niet meer door de bomen. Tot mijn grote verbazing dook een schim achter een prachtige honderdjarige beuk. Het leuk wel alsof de schim me uitnodigde om hem te volgen. Dieper naar een plaats die ik nog nooit gezien had.

Als ik nadacht over wat er zou kunnen gebeuren indien ik de schim zou volgen, kwamen de vreemdste avonturen boven. Avonturen waarvan de ridders van de ronde tafel groen van jaloezie zouden zien. Gevaren die verbleken bij de verhalen over Frodo en zijn gevolg. Ware epossen die enkel konden eindigen met de bekroning van een held of juist zijn ondergang.

Maar waar de schim niet op rekende is de grote luiaard die ik ben. Ik had namelijk nooit het huis verlaten. Een mooie wandeling om de gedachten eens de vrije loop te laten gaan, laat me niet lachen. Ik zat daar nog steeds. Die mooie zomeravond. Buiten op een terrasje met een heerlijke Duvel in de hand.

En nu vergeet ik toch bijna het verhaal van die bolhoed zeker. Die kocht ik gisteren in de Makro.

Met vriendelijke groeten, Stijn.